In memoriam Piet Arts

door: Theo Hendriks

Vrijdag 28 augustus bereikte ons het droeverige bericht van het overlijden van ons lid, oud 1e elftal speler, oud leider en vooral voetballiefhebber Piet Arts.
Namens de SV en vooral de afdeling voetbal mag ik wat over Piet vertellen. Vooral wat hij voor onze club heeft betekent en hoe hij het voetbal beleefde.

Lid geworden in 1952, op 12 jarige leeftijd, Piet zou over 2  jaar 70 jaar lid geweest van onze club en daar zou hij en wij als club trots op geweest zijn. Vroeger kon men niet eerder lid worden dus Piet begon vanaf zijn 12e te voetballen bij Milsbeek. Na enkele jaren in de A aan het kampioenschap te hebben geroken stroomde hij door naar de senioren. Met zijn talent, een snelle rechtsbuiten met een vlammend schot en een scherpe voorzet, kwam hij al snel, op 17-jarige leeftijd, in het 1e elftal van Milsbeek waar hij in 1965 het hoogtepunt van zijn carrière beleefde door het kampioenschap in de 4e klasse te behalen. Fanatiek zoals hij was heeft hij naast mooie wedstrijden ook vele discussies met scheidsrechters achter de rug.

Zijn actieve loopbaan werd verlengd door nog een balletje te trappen bij de veteranen, vooral de wedstrijden op het “veteranenveld” aan de Rijksweg waren memorabel met het omkleden in de oude oplegger van Emons. In die tijd werd op dat veld de legendarische wedstrijd van zijn eigen ‘’bedrijfselftal’’ gespeeld, met nog veel jonge gasten in dienst van de pottenbakkerij kon er zelfs een elftal worden gevormd. Maar na enkele blessures, oa. een elleboog uit de kom was de lol hiervan zo af en was het snel gedaan met de pret.

Na zijn actieve carrière stond Piet meer bekend als fanatiek Rood Zwart supporter en er werd geen wedstrijd overgeslagen. En toen Rob in het 1e kwam is hij zelfs enkele jaren leider en shirtsponsor geweest. Als leider was hij meer als alleen een aanvulling voor de trainer, en gaf hij altijd zijn directe mening en verbeterde de trainer op sommige punten. Discussies met Rob en schoonzoon Peter na een verloren wedstrijd duurde minimaal een week tot het volgende resultaat. Piet was emotioneel en bij hem was het glas altijd even vol, echter bij winst halfvol en bij verlies halfleeg. Maar zijn Rood Zwarte hart zat op de goede plaats en na goede prestaties werden de jongens getrakteerd op voetbalschoenen, zo werd ook ons toenmalig grote talent Wilko Mans aan onze club gebonden.

Later werden ook Piet’s tactische inzichten overgebracht op Bert die tijdens een wedstrijd dit zat werd en riep dat hij zijn mond moest houden. Prompt werd Bert door de scheids van het veld gestuurd die dacht dat het over hem ging. Wist U trouwens dat Bert het jongste lid ooit was van Z.V.V. ’t Topke omdat Piet hem een dag na de geboorte tijdens een derde helft hem daar spontaan aanmeldde.  De 3e helft is genoemd en daar hebben Piet en Annie vele mooie momenten beleefd in de kantine. Met de rest van de harde kern werd de wedstrijd tot ver na sluitingstijd nagekaart en eindigde het altijd in een gezellige boel want humor stond bij Piet hoog in het vaandel.

Tekenend is misschien wel dat Piet na een uitwedstrijd van Milsbeek 1 bij thuiskomst over het hekje viel en zijn heup brak. Ook al liet toen zijn gezondheid hem in de steek liet zijn interesse voor het voetbal en voor Milsbeek bleef altijd even groot. Thuis op TV sloeg hij geen wedstrijd over dat zelfs zijn buurman aan Annie vroeg of de TV stuk was want hij zag alleen maar een groen beeld.

De laatste jaren hij het als Milsbeek supporter niet veel juichen. En toen Milsbeek ook nog eens in verval dreigde te raken had hij het niet gemakkelijk. Gelukkig kroop zijn Rood Zwarte ploegje weer uit het dal en was vooral weer trots op zijn club en op zijn kleinzoon Jelle die de volgende generatie in het 1e vertegenwoordigde. Je kwam weer regelmatig kijken maar een noodlottige val beëindigde alles.

Maar om weer in voetbaltermen te eindigen, Piet, jij kon deze wedstrijd niet winnen maar zondag zetten wij ons beste beentje voor om voor jou te winnen.

Bedankt voor alles en Piet rust zacht.